Ik kan het alleen

Ik haal een van de dochters op bij een kinderfeestje. Ouders lopen in en uit. Dan komt Zij binnen, onverwacht. Ik had haar wel eens gezien op het schoolplein. En wel vaker dan eens. Ik had al jaren een oogje op haar. Een mooie, vrijgezelle moeder. En dat is ze al een aantal jaren. Op haar profiel op een datingsite klinkt het stoer van ‘ik ben leuk en heb mijn zaakjes op orde, dus je moet wel van goede huize komen.’ Blijkbaar is die nog niet voorbij gekomen.
Als ze binnenfladdert, hip, blond en vrouwelijk , wacht ik tot ze mij aankijkt waarna ik een langzaam uitgesproken ‘Hallo’ over mijn lippen laat rollen, terwijl mijn ogen die van haar niet loslaten. Als ze even later een onmogelijk grote poppenkast onhandig staat in te klappen vraag ik of ik haar kan helpen. ‘ Ik ben een zelfstandige vrouw, en ik kan het prima alleen.’ Ik steek mijn handen in de lucht, trek mijn wenkbrauwen omhoog en zeg, met een verontschuldigende toon ‘okay’. Waarna ik getuige ben hoe ze stuntelend haar klus volbrengt.

Ik ben nu ruim een jaar single. Ik ben er ergens trots op dat ik niet mijzelf lekker vertrouwd in de armen van een lieftallige dame heb geworpen. Er is een aantal onvergetelijke dames geweest het afgelopen jaar. Ontmoetingen waarop ik met een glimlach, traan en blij hart terugkijk. En een beetje trots.
Dit waren stuk voor stuk dames, of eigenlijk single moeders, die veel te bieden hebben. En die toch al een flink aantal jaren single zijn. Er komen natuurlijk zo nu en dan mannen in hun bed of zelfs leven, maar uiteindelijk slaan ze zich vrolijk zelfredzaam door het leven. Soms verzuchten ze dat ze wel een man willen, maar op andere momenten wordt er hardop gepeinsd ‘of-ie er nog wel bijpast’. Het leven ondertussen op orde, balans gevonden met de kinderen, werk, vrienden en de ex. Het leven bijna helemaal op orde, behalve dan…. Maar tegelijk…  ‘zo’n man zit dan op de bank met de afstandsbediening. Of gaat zich met dingen bemoeien’.

Zou ik zo’n vader worden? Die het alleen kan. En wellicht op een gegeven moment zelfs zo goed alleen kan dat het ‘samen’ een grotere uitdaging wordt dan het alleen?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zij was goed voor mij

Mijn leven begint steeds meer op dat liedje van Frans Halsema te lijken. In ‘Zij was goed voor mij’ (Spotify? zie hier) beschrijft hij hoe hij door het leven zwerft:

Kan mijn plek niet vinden, houd het nergens uit.
Ik had een paar vriendinnen, heb het steeds verbruid.
Toch kwam soms de liefde op mijn weg voorbij,
En daarom ‘nee, van mij geen klacht, zij was goed voor mij.

Waarna een reeks van dames voorbijkomt waar hij een aantal maanden gelukkig mee was. Waarna het weer stopte. Het zou mijn lijflied kunnen worden. Het is namelijk ‘uit’. Na een paar mooie maanden zijn Anna en ik gestopt. Er vlogen geen kopjes tegen de muur. Geen harde woorden. Wel een ‘harde beslissing’. Want het was echt een beslissing, bijna rationeel. Het samenzijn was namelijk op allerlei manieren fijn en heerlijk samen. Anna is een stoere, slimme en zelfstandige vrouw. En ook nog eens heel lekker. We hebben verrassend vertrouwde intieme momenten gekend. Na de eerste nacht volgde een perfect weekend. We hebben grenzen verkend en elkaar uitgedaagd. Een single moeder en single vader die samen op een opwindende wijze aan een gezamenlijke avontuur begonnen. Wellicht stiekem hopend.

Het begon zoals wel meer dates. Aftasten. Anna is al veel langer op vrijersvoeten dan ik. Al een aantal jaren. En ze weet wat ze wil: een serieuze relatie. Dat had ze via de mail al voor de eerste date aangegeven. Zelf lijkt me dat heerlijk, maar ik weet niet of ik er al aan toe ben. Nog te veel onrust, teveel onafgehechte draadjes. We probeerden het met de afspraak ‘we lopen een stukje samen op, genieten en leren. We zien wel wat het wordt’.
We hebben het geprobeerd. Het was heerlijk, kokend, etend, vrijend, ontbijtend. Maar in een open en eerlijk gesprek vertelden we elkaar dat we dachten “niet samen oud te worden”. Het was stoer dat we het eerlijk besproken hebben. Het is goed dat ik niet een relatie ben ingerold waarin ‘gedoe’ zou komen. Want we pasten soms ook heel erg niet bij elkaar.

En toch… Toch betrap ik mij op een glimlach en een traan. Het voelde vaak ook inspirerend en goed. Veelbelovend. Niet alleen was zij goed voor mij; we waren het voor elkaar. En om nu heel koel en rationeel ook het minnespel te stoppen… Dat is echt een zonde, een verkwisting van goddelijke energie. Ben beetje verslaafd aan het beminnen van Anna. Helaas ging ze niet in op mijn aanbod om dan minnaars te worden, zelfs als dit niet ‘ware liefde’ was.

Ik heb nu al bijna vier weken rust op het vrijerspad. Ik ben niet op ‘de markt’ en had eerder mijn profielen op twee datingsites verwijderd. Het lukt mij mijn kinderachtige jachtinstinct te beteugelen. Voelt goed… Geeft rust. Zal wel fase zijn.  Zou ik iets geleerd hebben? Stiekem benieuwd naar volgende fase.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

´Een gemis waar geen naam voor is´

Citaat van de Duitse schrijver Georg Büchner. Gevonden in het interview van Corine Koole, uit haar mooie reeks Lust & Liefde uit de Volkskrant (29 december 2012). Het wordt aangehaald door een 51-jarige dame die een stiekeme relatie heeft, naast de relatie met haar man.

‘Ik vind het heerlijk om iemand te omhelzen, ik wil gepakt worden, maar heeft zo weinig zin om dat te zeggen. Het verlangen naar intimiteit verbrokkelt zodra je het uitspreekt. Bovendien: wat moet ik zeggen? Praten erover zou het gemis alleen maar groter maken. Waarom hij mij op afstand houdt, spreekt hij ook niet uit (…)’

Ik moet vaak denken aan een citaat van de Duitse schrijver Georg Büchner: ‘Je mist iets en jet hebt er geen naam voor.’Ik neem het mijn man niet kwalijk, ik ben immers degene die iets mist en ik ben degene die het niet benoemt. Of toch wel? Want als ik met die andere man ben, een of twee keer per jaar, een jeugdliefde die ik sinds lange tijd weer zie, dan is alles anders. Dan voel ik mij plotseling geaccepteerd. Zonder woorden heeft hij mij lief. Er zijn geen misverstanden meer, geen onduidelijkheden. Handelingen hebben geen dubbele betekenis, woorden hebben niet langer de betekenis van plamuur en versluieren niet, maar onthullen.’ (…)

‘Deze tweede liefde wordt niet gevoed door exhibitionisme, en heeft evenmin te maken met een soort experimenteerdrift van een vrouw van middelbare leeftijd die haar kansen wil grijpen voor het te laat is, hij komt tegemoet aan een diep verlangen dat groter is en sterker dan welk van mijn andere levensdriften ook.’

‘Het is bijna mystiek, en geloof me, ik gebruik dit woord niet licht. Maar als een man mij vasthoudt en er komt voor even een einde aan mijn rusteloosheid, en de onophoudelijke gekmakende gedachtenstroom, en ik ben naakt zonder dat het iets uitmaakt, trots noch beschaamd, dan is het of ik wordt getroost en gestimuleerd tegelijk. Even besta ik niet. Hij heeft er een ander begrip voor. Hij zegt: ‘met jou is het alsof er lucht door mijn hersenen blaast’. Dat is onversneden liefde: verzorgde woorden die alleen op dat moment en alleen op mij van toepassing zijn. En tegelijk toont die overweldigende ervaring dat ik mijn man nooit voor hem zou ruilen. Niet omdat het gevoel te overrompelend is, maar omdat die jeugdliefde van een ander orde is dan het gevoel voor mijn eigen man. Ja, ik mis iets en heb er geen woorden voor. Maar niet voor elk gemis is een oplossing. We zijn met een grote schop uit het paradijs gemieterd, en pijn hoort bij liefde als het water bij de zee.’
(…)
‘Georg Büchner heeft het goed gezien. Voor wat ik mis, bestaat geen naam. de term intimiteit schiet in elk geval te kort. Het gaat om meer dan liefde bedrijven. Om tederheid, vertrouwen, acceptatie, om gek kunnen doen zonder veroordeeld te worden, iemand te bespringen zonder bang te zijn te worden afgewezen; die hele soep met ingrediënten waarvan ik zelf niet eens de dosering ken.’

Herkenbaar.

Scherp gezien en mooi verwoord. Heb het nu al een paar maal opnieuw gelezen en blijf iedere keer aan veel zinnetjes ‘hangen’. Er zitten  vele ‘deurtjes’ in die leiden naar meer vragen of antwoorden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Oud en Nieuw

Behang met de wereldkaart erop. Ik word wakker in een jongenskamer. Een indianenhoofdtooi, pluchen olifant, Pinokkio, een vuurtoren en veel dinosaurussen. Een vader en moeder hebben met liefde deze kamer ingericht. Dit was de eerste keer dat ik Oud en Nieuw niet samen vierde met mijn dochters. Oud en nieuw is mooi. Een goede aanleiding om terug te kijken. En naar voren. En dat doe ik het liefste met de mensen die voor mij in het verleden en de toekomst het allerbelangrijkst zijn. En dat kon dit jaar niet. Zij heeft de kinderen. Ik zag daar erg tegenop. In mijn hoofd had ik allerlei scenario’s uitgedacht die er eigenlijk op neerkwamen dat ik het liefste anoniem in een of andere ver verlaten wereldstad was. Of op een donkere duintop en de hele nacht in mijn eentje langs de vloedlijn lopen.

Anna is niet kindervrij. Ze gaat de avond daarom doorbrengen met gescheiden moeders die de kinderen hebben. Buurvrouwen. Bij Anna is ook zo´n wereldkaart. Zij viert Oud en Nieuw in haar wereld ver hier vandaan.

Uiteindelijk zijn er verschillende vrienden die ik al lang ken die mij in hun gezin uitnodigen. Met een onbestemd gevoel besluit ik dat toch maar te doen. Na een Kerst die me emotioneel meer raakte dan ik had verwacht, gooi ik het ´ik kruip stilletjes in een grot´ scenario weg. Nu maar hopen dat het niet zo’n Wat doen we met Oom Barry gedoe wordt. Dat werd het niet; het werd een groot succes. Samen koken, eten, drinken en lachen. Voor het weet tikt de klok af en ploppen de flessen. Ik zie mijn vrienden zoenen en goed zijn met hun kinderen. Wat ik vantevoren vreesde gebeurde niet. Ik huil niet. Ik vind het fijn, geen afgunst. Ben blij voor ze. En dan gebeurt het: de dochters bellen! Ik word heel blij hun heldere opgewekte stemmetjes te horen. En wat praten ze toch lief, volwassen en ongeremd. Met de ex ook een kort gesprek. Minder vanzelfsprekend en intiem dan vroeger.

Ondertussen heeft Anna ook haar leven, hier honderd kilometers vandaan. De ex en dochters honderd kilometer een andere kant op. Zit ik nu in grot of bovenop de wereld? Sta ik er alleen voor of verbonden? Ik heb mijn telefoon in de hand. De digitale communicatie betekent veel voor me vannacht. Ik lach en laat een enkele traan bij de Facebookzinnetjes, de 140 tekens SMS berichtjes en de appjes. Zie iedere keer de betreffende persoon voor me. Hoor in gedachten zijn of haar stem. Lieve, meer formele woordjes, maar vaak ook woorden die echt betekenis voor me hebben. Mijn telefoon is mijn levensgezel vannacht. Ik wissel zoenen, wensen en precies gekozen worden met letterlijk de hele wereld. Mensen uit het oude leven en het nieuwe. Natuurlijk familie en oude vrienden. Maar dit jaar meer dan voorheen nieuwe mensen: voormalige minnaressen en nieuwe vriendinnen. Leuke mensen die door de loop van het leven er alleen voorstaan. Oude vrienden waarmee de band de afgelopen jaar vernieuwd en versterkt is. In tijden van crisis is er een kans om echte vriendschap te ervaren.

Vele liedjes van de Topper, flessen en dronken voornemens (ik ga dit jaar naar de Toppers) later val ik in slaap. Anna antwoordt mijn eerder die nacht verzonden woordjes en vragen met een foto en Xxx. Te laat. Ik slaap al. Onze werelden, honderd kilometer uiteen, lopen niet synchroon. Als ik het ’s ochtends lees slaapt zij nog. Ik in het jongensbed waarin ik dit alles lig te typen, zij in het hare, waar ik goede herinneringen aan heb.

Deze oud en nieuw is anders. Oud en nieuw lopen door elkaar. Alles beweegt, net als heel lang geleden toen de werelddelen los raakten en op drift raakten. Om in de huidige schikking hun rust te vinden. Ik lig in een jongensbed en kijk om me heen. Wat ga ik worden als ik groot ben? Hoe gaat 2013 eruit zien? En daarna?

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Blue Lagoon voor volwassenen

Ik word voor de eerste keer naast je wakker . Twee warme, vermoeide lichamen dicht bij elkaar. In de halfwakkere, vroege ochtend handen die elkaar zochten. Half wakker, half slapend. Er bewust van als we tegen elkaar aanlagen. Nog even aanraken. Voelen dat de ander er is.

Terug naar gisteren.  Ik ga met je mee naar huis . Ik zit op de bank met een biertje. Het voelt goed. Vertrouwd, maar ergens ook een beetje vreemd. Ik keek om mij heen. Een huis waar een kind woont. Er ligt speelgoed en ik zie briefjes over de avondvierdaagse. Kiekjes met een lachende moeder en stralend kind. Ik ken zulke foto’s, maar dan anders. Het is een ‘thuis’, er wordt gewoond. Er liggen tampons naast het toilet, ik zie voetbalschoenen en skisokken. Er staan berichten geschreven op de schoolbordverf . Ik herken het. Vertrouwd en vreemd.

We weten allebei wat we willen. De avond verloopt als in een film. Dat is het mooie van deze levensfase. Niet de onhandigheid van pubers. We weten waarom ik er ben en waar we heen willen. Hier heb ik naar verlangd. De begeerte leidt ons door de nacht. Ogen, handen, blikken, huid. Verkennen, bewonderen en genieten.

En nu liggen we hier. Ik sla een arm om je heen. Heel braaf lepeltje-lepeltje. Andere billen, andere grapjes. Zo om elkaar heen is ergens ook zo vertrouwd. En toch nieuw. Ik zie ons liggen.  Twee pubers die samen liggen. Lief. De grote buitenwereld is er even niet. Twee verse lichamen en geesten, net begonnen aan een ontdekkingsreis. Doet me aan Blue Lagoon denken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Klooien in stijl

Een van mijn contacten chatte ooit over ‘klooien in stijl’. Dat is een andere manier om te te praten over het vrolijkstemmende, en dan weer hopeloze  geploeter van ons allen in dit ondermaanse.

In het Parool van 21 november kwam Kim van Kooten aan het woord, de schrijfster van Alles is Familie – die ik overigens nog niet gezien heb, maar dat ga ik nog wel doen. Haar favoriete persoon is de weduwnaar. Kim: “hij houdt niet van grote waarheden maar relativeert. Iedereen rotzooit maar wat aan in het leven (…) Hij heeft gelijk. Er worden mensen ziek en er gaan mensen dood, relaties gaan stuk, maar je moet wel door en op je eigen manier uitzoeken waarvan je gelukkig wordt. Ik hoop dat mensen dat uit de film halen.

Ik vond die ‘gelukkig proberen te worden in de tussentijd’ ook zo’n geruststellende zen-boedhistische benadering uit de voorloper Alles is Liefde.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Reason, Season or Lifetime?

Reason, Season, or Lifetime

People come into your life for a reason, a season or a lifetime.
When you figure out which one it is,
you will know what to do for each person.

When someone is in your life for a REASON,
it is usually to meet a need you have expressed.
They have come to assist you through a difficulty;
to provide you with guidance and support;
to aid you physically, emotionally or spiritually.
They may seem like a godsend, and they are.
They are there for the reason you need them to be.

Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time,
this person will say or do something to bring the relationship to an end.
Sometimes they die. Sometimes they walk away.
Sometimes they act up and force you to take a stand.
What we must realize is that our need has been met, our desire fulfilled; their work is done.
The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on.

Some people come into your life for a SEASON,
because your turn has come to share, grow or learn.
They bring you an experience of peace or make you laugh.
They may teach you something you have never done.
They usually give you an unbelievable amount of joy.
Believe it. It is real. But only for a season.

LIFETIME relationships teach you lifetime lessons;
things you must build upon in order to have a solid emotional foundation.
Your job is to accept the lesson, love the person,
and put what you have learned to use in all other relationships and areas of your life.
It is said that love is blind but friendship is clairvoyant.

— Unknown

Quote | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen